Het landschap als basis

Stedebouw is een steeds prominenter wordend randgebied van de landschapsarchitectuur.

De bijdrage die de landschapsarchitectuur heeft aan de stedebouw is, dat het de stedebouw baseert op de gegevenheden van de ondergrond en de eigen karakteristiek van de plaats (genius loci).

De term duurzaamheid is hier gerechtvaardigd door uit te gaan van gegroeide en historisch verifieerbare (gebruiks-)patronen. Bovendien kan van duurzaamheid gesproken worden door de aanwezigheid van de flora en fauna in de stad mee te wegen.